สุข เศร้า เหงา รัก อกหัก รักคนที่ไม่รักเรา

ช่วงเวลาที่คนเรารู้สึกเป็นตัวเองที่สุดคือการที่ได้อยู่คนเดียว มันเป็นความรู้สึกเหมือนได้มีโลกอีกโลกหนึ่งที่ไม่มีใครมาเกี่ยวข้อง

พออยู่คนเดียวความคิดจิตนาการมันเริ่มที่จะตกผลึก เริ่มอยากจะระบายสิ่งที่มีอยู่ข้างในออกมาเพื่อแบ่งปัน ความรู้สึกความคิด แนวคิดที่เราคิด แต่ไม่รู้ว่ามีอีกคนที่คิดเหมือนเรา

ผมเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงมากๆ มากจนบางครั้งผมเองรู้สึกได้ว่ามันทำให้เราอยู่ห่างจากสังคมที่เราเคยอยู่ ห่างจากคนที่เรารัก คนที่เราคิดถึงที่สุด แต่อารมณืนั้นมันไม่ได้เกิดขึ้นเองหรอกนะ ทุกสิ่งทุกอย่าย่อมจะมีเหตุของมันเสมอ  สาเหตุนะหรอก็คนรอบข้างไง โดยเฉพาะ คนที่ผมรัก ผมเป็นคนเอาแต่ใจนะ คงจะเพราะผมเป็นลูกคนเดียว ทำอะไรคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก เล่นคนเดียว นอนคนเดียวได้ จนผมชิน เริ่มแรกมีแฟนหรือมีคนเข้ามาในชีวิต ผมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งแปลกใหม่ ทำให้เราเหงาน้อยลง พูดมากขึ้น ไม่เก็บความคิดความรู้สึกไว้คนเดียว แต่นั่นแหละคือด้านที่ดีของคนมีรัก แล้วด้านที่ไม่ดี ไม่ใช่สิ ด้านมืด ของการมีคนรักหละ นั่นนะสิอย่างที่บอกผมมีโลกส่วนตัว ในบางครั้งที่คนรักมารุกล้ำโลกที่ผมมี มันก็ทำให้ผมยิ่งหลีกยิ่งถอยไป จากที่มองว่ารักก็กลับมองว่า พวกเค้าก้าวก่าย ไม่มีที่ส่วนตัวให้ผม มีแต่จะทำให้เวลาที่มีของผมมันสั้นลง

ได้เริ่มละก็เล่าเลยละกันนะ ตอนนี้ผมมีผู้หญิงอยู่สองคน ก กะ ป คน ก ตกลงว่าเป็นแฟนกัน อีกคนตกลงว่าเราคบกัน นั่นก็คือ ป โดยที่ ป มาทีหลังแต่และ ป ก็รู้ว่าผม กะ ก เป็นแฟนกัน เค้าบอกว่ารับได้เพราะว่ารักผม รักมานานละ สรุปสถานะของ ก คือเบอ หนึ่ง ป คือ เบอ สอง ทั้งสองคนนี้แตกต่างกันอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นอายุ นิสัย และความคิด ผมตกลงกะ ก ว่าเป็นแฟนกันเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เองเพราะเธอมีคุณสมบัติที่เพรียบพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะการงาน และความเป็นผู้ใหญ่ ผมจึงเลือกอยากจะคบกะเค้าอย่างจิงจัง ไปจนถึงขั้นแต่งงานแต่คนเราเมื่อคบกันอะไรๆในแต่ละคนที่มีก็ต้องมาแชร์กันรับฟังและยอมรับกันจิงปะ เรื่องทุกอย่างที่เค้าเคยเป้นเคยผ่านผมรับรู้และก็รับได้ในทุกๆอย่างของเขา มีเพียงแค่เรื่องการวางตัวในฐานะแฟนเท่านั้นที่ผมยังไม่ได้ปริปากบอกเค้าว่าเราต้องคุยกันเรื่องนี้ เค้าไม่ค่อยจะโทรหาผมเลย จะโทรอย่างมากก็แค่วันละหนึ่งถึงสองครั้ง และแต่ละครั้งเราก็คุยกันน้อยมาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ซึ่งมันต่างจากมะก่อนมากที่เราคุยกันวันละครั้งก็จิงแต่ละครั้งมันนานจนลืมเวลา อีกเรื่องนะเรามีเวลไปไหนมาไหนกันน้อยมากเหลือเกิน น้อยจนผมคิดว่าเราเป็นแฟนกันรึป่าว ซึ่งมันทำให้ผมได้มาเจอกะ ป ป กะผมรู้จักกันมาก็ไม่นานนักแต่ก็ไม่เคยคุยกันเลย ป เป็นเด็กอายุประมาณ สิบหกสิบเจ็ด กะลังน่ารักเชียวแหละ จนมีวันนึงผมไปเจอกะ ป ในผับ เธอเดินมาคุยด้วยและก็บอกผมว่าชอบผมมานาน เค้าก็ถามผมว่าตอนนี้คบใครรึยัง ผมก็บอกว่ามีแฟนแล้ว เธอก็บอกว่ารับได้ ทีแรกผมเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากหรอกนะ แค่เด็กคนนึงที่แอบปลื้ม แต่พอคุยกันไปจนถึงระยะหนึ่งผมก็รู้ว่าเธอไม่ใช่แค่ปลื้มเธอรัก รักผมมาก มากจน ผมเองยังไม่อยากคิดเลยว่า เค้าคงจะรักผมมากกว่าที่ แฟน ผมรักซะอีก ช่วงเวลาที่ผมอยากจะเจอ ก บางครั้งเธอไม่มีเวลาออกมาเจอ มันจึงทำให้ผมนึกถึง ป เสมอ เธอเหมือนสิ่งที่มาเติมสิ่งที่ผมขาด และไม่เคยได้จาก ก คือเวลา ป โทรหาผมสม่ำเสมอเมื่อมีโอกาส แต่ถ้าโทรมาแล้วผมบอกว่าอยู่กะแฟนเค้าก็จะวาง ไม่งอแง เค้าบอกว่าเค้ายอมให้ได้แค่ ก คนเดียว หากผมจะไปมีคนอื่นเค้าไม่ยอมแน่ๆ

ทุกวันนี้ชีวิตผมเหมือนกับคนที่ขาดความอบอุ่นจากคนรัก ต้องไปหาความอบอุ่นกะกิ๊ก แต่ถ้าถามว่ารักใครมากกว่ากันผมก็บอกได้ว่ารักทั้งสอง ก ก็เหมือนจุดหมายในขีวิต ป ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตผมยังเดินต่อไปได้ แล้วอย่างนี้ถ้าเกิดต้องเลือกคุณคิดว่าผมจะเลือกใครถึงจะดีที่สุด ช่วยแนะนำที